SeysCentra_Ervaringsverhaal_eetproblemen_Yara

'Yara was bang om te eten'

Yara (9) woont samen met haar ouders, John en Sandy, en haar broer Tim in Medemblik. Ze ontwikkelde een angst voor eten. Het had grote invloed op het dagelijkse leven in het gezin. Bij SeysCentra heeft ze niet alleen leren eten, ze heeft ook veel zelfvertrouwen gekregen. “Ik kan alles.”
Als baby had Yara al last met de acceptatie van voeding. Ze moest regelmatig braken van flesvoeding. Toen ze één jaar was, at ze alles, maar vanaf de leeftijd van anderhalf jaar is ze steeds meer gaan weigeren. Vol trots vertelt Yara: “Gisteren heb ik in een restaurant een hele grote varkensschnitzel gegeten die ik nog nooit had gehad.” Moeder Sandy: “Dit was genieten voor mij en John. ‘Moet je haar nu zien eten.’ We denken nu niet eens meer na over kaascrackers.” 
Angst voor eten
Een half jaar geleden was dit ondenkbaar voor het gezin. Yara at ‘s ochtends yoghurt met cruesli (in aparte schaaltjes), ‘s middags kaascrackers en ‘s avonds at ze meestal niks. De angst voor eten had grote invloed op Yara en haar dagelijkse bezigheden. Yara vertelt: “Bij verjaardagsfeestjes was ik elke keer bang dat ik de traktatie niet zou lusten. Ook at ik liever niet bij vriendinnetjes, omdat ik niet wist wat ik daar te eten zou krijgen. Ik at liever thuis.” Sandy vertelt hoe gespannen Yara bezig was met eten: “Yara probeerde het altijd te verbloemen. Dat kon ze goed. Alleen mensen die haar beter kennen, zagen hoe gespannen ze was.”
Vakantiehuisje
“Op een dag gaf Yara zelf aan dat ze hulp wilde voor haar eetprobleem. Toen hebben we meteen actie ondernomen”, vertelt Sandy. Na de herfstvakantie was Yara niet in haar klas te vinden. Yara vertelt: “Ik had liever niet dat de juf vertelde waar ik was. Ik wou het ook niet zelf vertellen, omdat ik bang was dat mijn klasgenootjes mij gek zouden vinden en het niet zouden begrijpen.” Yara was bij SeysCentra voor drie weken in dagbehandeling. Doordeweeks verbleef Yara met John of Sandy in een vakantiehuisje in de buurt van Malden. De eerste dag herinnert Yara zich nog goed: “De eerste keer vroeg ik mezelf steeds af ‘wat gaan we doen’. Toen ik de bordjes met eten zag staan, dacht ik alleen maar ‘als ik dit maar niet hoef te eten’.” Sandy vult aan: “Voor het gezin was het spannend, maar vooral voor Yara. Het enige moment waarop ze zich volledig ontspande, was wanneer ze sliep. Verder was ze steeds gespannen.” 
Een cijfer voor eten
Tijdens de behandeling hield Yara een stappenplan bij. “Ik wist precies welke dag het was en hoeveel ik van iets had gegeten”, vertelt Yara. “Ik gaf elke keer een cijfer voor mijn spanning en voor hoe lekker ik het eten vond. Ik zag dat mijn spanning minder werd, als ik iets vaker had geproefd.” Sandy: “John en ik zeiden na de eerste eetmomenten tegen elkaar: Wat ze nu heeft overwonnen, is niet voor niets. Er is geen weg meer terug.” Later hebben Yara haar ouders ook deelgenomen aan de sessies. Terugblikkend zegt Sandy: “De weken in Malden waren heftig, maar ontzettend de moeite waard. Het verbaasde me hoeveel ze lust. Ik had nooit gedacht dat we na drie weken al zover zouden zijn. Wij waren bereid om nog langer te blijven als dat nodig was geweest.” 
Zoveel zelfvertrouwen
Eenmaal weer thuis vertelt Yara aan haar ouders: “Ik ga nu nooit meer met honger naar bed.’’ Sandy: “Dat was heel aangrijpend. Het deed ons beseffen hoe al die jaren zijn geweest.” Op de vraag hoe het nu gaat, antwoordt Yara: “Alles gaat veel makkelijker. Ik hoef niet meer na te denken als ik eet. Als ik iets niet ken, ga ik het gewoon proberen. Op school mag ik zelf een les maken en ga ik over SeysCentra vertellen.’’ Sandy: “Yara was voor SeysCentra erg angstig. Behalve dat ze heeft leren eten, wat natuurlijk fantastisch is, heeft ze ook zoveel zelfvertrouwen gekregen.” Waarna Yara trots afsluit: ”Ik kan alles.”

Het cliëntservicebureau helpt je graag

met het beantwoorden van al je vragen

roundicon-mail

Verstuur een mail

roundicon-phone

088-779 47 90

roundicon-transparant-chat

Veelgestelde vragen